Όταν μια γλώσσα δεν έχει «είμαι»: πώς τα Ελληνικά (και τα Κινέζικα) ξαναγράφουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε
Οι περισσότεροι μαθητές πιστεύουν πως οι γραμματικές διαφορές είναι λεπτομέρειες: λίγο λεξιλόγιο, λίγη σειρά λέξεων, ένας χρόνος παραπάνω ή λιγότερο. Αυτή η ψευδαίσθηση εξαφανίζεται αμέσως όταν συναντάς μια γλώσσα όπου λείπει κάτι θεμελιώδες. Όχι μια λεπτομέρεια. Όχι μια ιδιομορφία. Ένα βασικό δομικό στοιχείο της ανθρώπινης ομιλίας. Τι συμβαίνει όταν μια γλώσσα δεν χρησιμοποιεί ρήμα “είμαι” στον ενεστώτα όπως το αντιλαμβάνονται οι περισσότερες γλώσσες; Για τους Αγγλόφωνους αυτό φαίνεται αδιανόητο. Για τους Ρωσόφωνους και τους Ουκρανόφωνους — ασυνήθιστο. Για τους μαθητές της Κινεζικής — παράξενα οικείο. Για τους Έλληνες — απλώς φυσιολογικό. Αυτό το κείμενο εξηγεί γιατί τα Νέα Ελληνικά δεν χρησιμοποιούν το “είμαι” ως δεσμό όπως τα Αγγλικά , πώς τα Κινεζικά δημιουργούν μια διαφορετική αλλά συγγενική εκδοχή του ίδιου φαινομένου και γιατί αυτή η διαφορά αλλάζει όχι μόνο τη δομή της πρότασης — αλλά και το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. 1. Αγγλικά: το «to be» ως πυλώνας σ...